Ένα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ παρατήρησης με θέμα τη ζωή της Μπέλλας, ενός αδέσποτου σκύλου που συχνάζει στην παλιά πόλη της Κέρκυρας, μέσα από την κινηματογράφησή της μια τυχαία μέρα.

Το βίντεο αυτό δημιουργήθηκε στο πλαίσιο εργασίας για το μάθημα τέχνης των τεχνικών εικόνων.Ονομάστηκε lockdown καθώς διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της δεύτερης καραντίνας και παρουσιάζει δύο παράλληλες ζωές ανθρώπων και πώς ο καθένας τους βιώνει τον εγκλεισμό. Η ιδέα, τα πλάνα και το μονταζ είναι της Μαρκέλλας φλοκα και την μουσική την επιμελήθηκε εξ ολοκλήρου ο Δημήτρης Παντελης.

Το ντοκιμαντέρ σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός ανθρώπου, δίνοντας έμφαση σε μια συγκεκριμένη πτυχή του εαυτού του, δηλαδή την ενασχόληση
του με την αυτοσχεδιαστική μουσική.

Tον Οκτώβριο του 2020 η κυβέρνηση της Πολωνίας ανακοίνωσε την σχεδόν καθολική απαγόρευση των αμβλώσεων. Ακολούθησαν καθημερινές πορείες διαμαρτυρίας μέχρι η κυβέρνηση να παγώσει τον νόμο. Δύο γυναίκες μιλούν για τη δική τους συμμετοχή στα γεγονότα και τα συναισθήματα τους για τις αποφάσεις της κυβέρνησης.

Ένας νεαρός ποδηλάτης εξηγεί τους λόγους που τον κάνουν να ασχολείται με αυτό το άθλημα. Περιγράφει τις δυσκολίες και τις ωραίες στιγμές που του προσφέρει το ποδήλατο.

Το πορτρέτο ενός νέου, μοναχικού ανθρώπου που βρίσκεται σε μια ξένη χώρα και η μόνη του παρηγοριά είναι το τσιγάρο. Παρουσιάζεται η καθημερινότητά του κατά την οποία ζει με τα απαραίτητα και περιπλανιέται στην πόλη. Η θλίψη του προέρχεται από το γεγονός ότι βρίσκεται μόνος του χωρίς την οικογένεια του.

Η πρωινή ρουτίνα ενός νέου.

Ο ζωγράφος Πάρις Χατζηγιάννης, στο ατελιέ του, μιλάει για τον εαυτό του και τη ζωγραφική.

Είναι Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 1943 και η μικρή πόλη των Καλαβρύτων πυρπολείται από το κατοχικό στρατό της ναζιστικής Γερμανίας, ενώ ολόκληρος ο ανδρικός πληθυσμός,
συγκεντρωμένος σε έναν κοντινό λόφο αφανίζεται από τα πυρά. Αυτό το έγκλημα πολέμου θα καταγραφεί στην ιστορία, μαζί με τη σφαγή της Μεραρχίας Άκουι, ως η μεγαλύτερη μαζική δολοφονία στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου. Τρεις άνδρες που έζησαν αυτά τα γεγονότα ως παιδιά, κλειδωμένοι με τα υπόλοιπα παιδιά, τις γυναίκες και τους ηλικιωμένους στο δημοτικό σχολείο των Καλαβρύτων, θυμούνται αυτήν την τραυματική εμπειρία.

Η "Κατασκευή" καταγράφει την πρόβα της ομάδας σύγχρονου χορού και ακροβασίας "Κι όμΩς κινείται" καθώς προετοιμάζεται για μια θεατρική παράσταση που θα κινηματογραφηθεί. Πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του δεύτερου lockdown στην Αθήνα μέσα σε ένα κλίμα γενικής αβεβαιότητας ως προς τον προγραμματισμό και την πραγματοποίηση δια ζώσης παραστάσεων. Στην "Κατασκευή" καταγράφεται με αυθόρμητο και αποσπασματικό τρόπο η επαναφορά των σωμάτων σε συνθήκες πρόβας, η ανάγκη για επικοινωνία και επανασύνδεση, καθώς και η ανάμνηση του μοιράσματος με τους θεατές που ακόμη διατηρεί την ελπίδα.