Το έργο «Επί π(α)τωμάτων» λειτουργεί σαν πρόσκληση και σαν παγίδα ταυτόχρονα. Πρόκειται για μια διαδραστική εγκατάσταση στην οποία μια ζωγραφική σύνθεση με ανθρώπινες φιγούρες τοποθετείται στο έδαφος, προσκαλώντας το κοινό να περπατήσει πάνω της και έτσι να συμμετάσχει στη φυσική φθορά και την καταστροφή της εικόνας. Η ζωγραφική, σε πυκνές αρμονίες φωτός και σκιών, απεικονίζει σώματα σε έντονη αλληλεπίδραση, εκφράζοντας συγκρούσεις, αδιαφορία και στιγμές επείγουσας ανθρώπινης ανάγκης.

Η δομή της εγκατάστασης συνδέει παραστατικές τεχνικές με σύγχρονες τεχνολογίες. Ένας αισθητήρας κίνησης και ένα σύστημα εντοπισμού ανιχνεύουν την παρουσία των επισκεπτών, ενώ ένας φωτιστικός κύκλος ακολουθεί τις κινήσεις τους και ηχητικά στοιχεία συμπληρώνουν την ατμόσφαιρα. Ο χειρισμός γίνεται μέσω υπολογιστή, με την αλληλεπίδραση να έχει διπλή σημασία, καθώς το πατημα πάνω στη ζωγραφική τόσο ενεργοποιεί την τεχνολογία όσο και προκαλεί την πραγματική φθορά του υλικού. Ο προγραμματισμός της συμπεριφοράς των αισθητήρων έγινε με τη συνεισφορά του Κώστα Τσιούτα, ώστε η ανταπόκριση φωτός και ήχου να καταγράφει και να φωτίζει τις ηθικές εντάσεις της πράξης.

Σε θεωρητικό επίπεδο, το έργο τοποθετεί την πράξη της καταστροφής μέσα σε μια ιστορία τέχνης και κοινωνικής ψυχολογίας. Ανακαλεί το πνεύμα του Destruction in Art Symposium του 1966 και ερμηνεύει το φαινόμενο της αδιαφορίας μέσω της έννοιας του σύνδρομου των παρευρισκομένων. Παράλληλα λειτουργεί ως μεταφορά για την σύγχρονη εμμονή με την προστασία του αντικειμένου σε αντίθεση με την προστασία του άλλου. Η εγκατάσταση είναι διπλωματική εργασία μεταπτυχιακού που πραγματοποιήθηκε το 2020 2021 από την Αντωνία Ράντο υπό την καθοδήγηση του Άγγελου Φλώρου και αναπτύχθηκε σε συνεργασία με τεχνικές συνεισφορές προγραμματισμού.