Ξεκινώντας με το λογοπαίγνιο του τίτλου- το οποίο συσχετίζει τον Εγκέφαλο (Brain) με τον Λαβύρινθο (Labyrinth)- η πολυκάναλη βίντεο–εγκατάσταση BRAIN_RINTH επιχειρεί μια ποιητική χαρτογράφηση των λειτουργιών του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη μνήμη, μέσα από διεπιστημονικές προσεγγίσεις που αφορούν στην τέχνη, την ιατρική και την τεχνολογία.
Το βίντεο ξεκινά με ένα Άλφα για να ολοκληρωθεί με ένα Ωμέγα, ενώ την αρχική σιωπή ακολουθεί ένας καταιγισμός άναρχων εικόνων, καθώς ένας εγκέφαλος σε έναν παροξυσμό ανασύρει μνήμες από το παρελθόν, για να καταλήξει και πάλι στη σιωπή.
Η ποιητική χαρτογράφηση ενός ανθρώπινου εγκέφαλου αντλεί υλικό από προσωπικά βιώματα με αφορμή ένα σώμα σε κρίση και ταυτόχρονα αναρωτάται: Λόγω του σοκ ενός τραύματος, η κατανόηση της λειτουργίας του σώματος, αλλά και της ίδιας της φύσης- πάνω στην οποία εναγωνίως προσπαθούμε να επιβληθούμε- μοιάζει απεγνωσμένη και αγχωτική. Αν λοιπόν, σταθούμε απέναντι στη φύση κρατώντας την απόσταση μιας αισθητικής ουδετερότητας, μήπως αυτό την κάνει να μοιάζει λιγότερο τρομακτική ;

Πού πηγαίνουν οι μνήμες όταν χάνονται; Και όταν δεν τις ανακαλώ, βρίσκονται εκεί που τις άφησα; Σε αυτό το δωμάτιο, το τόσο "ιδιωτικό" και αμετάκλητο όσο και η μνήμη μας, τα αντικείμενα εμψυχώνουν μία σειρά από σενάρια. Μία θύμηση κατακλύζει το δωμάτιο, μία άλλη δυσκολεύεται να φανερωθεί, μία άλλη διαρρέει μπρος και πίσω στο χρόνο. Η έννοια του "άλλου" αιωρείται ανάμεσα σε δύο καταστάσεις, σε αυτό που πέρασε, και σε αυτό που ανασύρεται κάθε φορά. Άλλωστε ποτέ δεν θυμόμαστε αυτούσια ή αντικειμενικά το συμβάν και το χώρο του. Πάντοτε εμψυχώνουμε την ανάμνηση με το δικό μας τρόπο. Μέσα από συνεχείς ανακλήσεις που προσπαθούν να διαιωνίσουν την ύπαρξη του "δωματίου", οι μνήμες συνομιλούν με το χώρο και το χρόνο, και μαζί με ένα μέρος του εαυτού μας. Είτε ως παρελθόν, είτε ως λήθη, είτε ως απώλεια, μοιάζουν να περιέχουν κάτι από αυτό που έχουμε ήδη χάσει.

Η Ζωή είναι μία 25χρονη φοιτήτρια, που ζει στο νησί της Κέρκυρας στην Ελλάδα, μαζί με τη μοναδική της φίλη και συγκάτοικο Άννα. Ξυπνώντας αργά ένα απόγευμα, η Ζωή συνειδητοποιεί πως η φίλη της αγνοείται και την αναζητεί μόνη μέσα στη νύχτα. Η παράξενα άδεια και ήσυχη πόλη, μία σειρά από περίεργα γεγονότα και η αίσθηση πως κάποιος την παρακολουθεί, την κάνουν να καταλάβει πως κάτι πολύ περίεργο συμβαίνει και η ανάγκη της να βρει τη φίλη της γίνεται μεγαλύτερη.
Την ίδια στιγμή, έρχεται αντιμέτωπη με μία σκοτεινή, μαυροντυμένη ανθρώπινη φιγούρα που προσπαθεί να την αιχμαλωτίσει. Στην προσπάθεια της να διαφύγει, η Ζωή βρίσκεται σε ένα λευκό δωμάτιο που μέσα δεν έχει τίποτα άλλο παρά μόνο έναν καθρέφτη.
Καθώς προχωράει πιο κοντά στον καθρέφτη βλέπει πως κάποιος είναι παγιδευμένος μέσα σε ένα άλλο δωμάτιο. Πιστεύοντας πως είναι η Άννα πλησιάζει περισσότερο και περνάει μέσα από τον καθρέφτη στο άλλο δωμάτιο.
Καθώς κάθεται δίπλα στο άλλο πρόσωπο, πιστεύοντας πως είναι η Άννα, συνειδητοποιεί πως είναι η ίδια. Σε μία απελπισμένη και αποφασιστική στιγμή προσπαθεί να σώσει την σωσία της, συνειδητοποιώντας ωστόσο, πως η σωσίας της δεν μπορεί να περάσει από την άλλη πλευρά του καθρέφτη. Καταλαβαίνοντας πως δεν υπάρχει διαφυγή η σωσίας αφήνει το χέρι της Ζωής.
Η Ζωή ξυπνάει το πρωί στο δωμάτιο της, ντύνεται και πηγαίνει μία βόλτα δίπλα στη θάλασσα στην τώρα ζωντανή και γεμάτη φασαρία πόλη. Καθώς στέκεται και κοιτάζει τα κύματα, γνωρίζει μία κοπέλα, την Άννα, που κάθεται λίγο πιο δίπλα. Οι δύο κοπέλες κάθονται δίπλα στην θάλασσα και μιλάνε.

This art piece is trying to express the struggle between letting go ας one would use nature for meditative reasons and the over controlling mind fixating on patterns deriving from sea foam lines.

Ένα έργο που βασίζεται στους κανόνες της κινητικής ποίησης και πραγματεύεται τη σχέση μεταξύ Χώρου και Εαυτού. Ο Χώρος που το Εγώ μας ορίζει είναι εύπλαστος, βάλλεται, μεταβάλλεται και συνδιαλέγεται με τον Χώρο των Άλλων. Φυσικός και μη, ο Χώρος που καλύπτεται από το Εγώ, ετεροκαθορίζεται και αλλάζει συνεχώς στο διηνεκές.

Μία δημιουργική δυναμική συνάντηση με την τεχνητή νοημοσύνη (artificial intelligence ai). O κέρσορας στην επιλογή generate. Analyzing...

Δημιουργία ομαδικής εγκατάστασης με τίτλο Διασταυρούμενοι Κόσμοι. Η εγκατάσταση θέτει ερωτήματα σχετικά με την πολυμορφικότητα και τη δυναμική του ψηφιακού κόσμου, τα όρια και τις δυνατότητες της τεχνολογίας και το πώς αυτή αλληλεπιδρά και μεταπλάθει τη σύγχρονη ζωή, δημιουργώντας νέα ερεθίσματα και μια εκ νέου θεώρηση της καθημερινότητας.

Το animation αυτό είναι μια σύντομη παρουσίαση στιγμών από τις ζωές των κατοίκων μιας πολυκατοικίας. Κεντρικό θέμα για την εξέλιξη της ιστορίας ήταν η αποτύπωση της εικόνας της κατοίκησης κάποιων ανθρώπων σε μια πολυκατοικία. Ένοικοι ενός κτηρίου, άνθρωποι που ζουν ο ένας δίπλα στον άλλον και συγχρόνως πολύ μακριά από τον άλλον. Μια κατάσταση η οποία επικρατεί σε όλες τις μεγαλουπόλεις όπου είναι πολύ έντονο το φαινόμενο της αποξένωσης μεταξύ των κατοίκων και πόσο μάλιστα στα κτήρια τα οποία ζουν, μου κέντρισε το ενδιαφέρον για την δημιουργία της ιστορίας αυτής.
Για να αφηγηθώ την ιστορία μου επιλέγω ως χώρο παρουσίασης των ηρώων τα παράθυρα των διαμερισμάτων.Τα παράθυρα ήταν πάντα ένα στοιχείο του σπιτιού, εκτός από την πόρτα, το οποίο συνέδεε τον έξω περιβάλοντα χώρο με τον μέσα. Επίσης, ο ρόλος τους τα παλαιότερα χρόνια, ήταν για να επικοινωνούν οι κάτοικοι μεταξύ τους, όπως και πολλές φορές χρησιμοποιούνταν για την άντληση ” κουτσομπολιών” μεταξύ των γειτόνων. Τα τελευταία χρόνια οι συνήθειες αυτές δεν είναι τόσο έντονες όσο παλιά, αλλά διατηρούνται ακόμα σε κάποιες μικρές περιοχές όπως και στα νησιά.

Η συγκεκριμένη πτυχιακή εργασία αφορά την ανάλυση των ειδικών εφέ που χρησιμοποίησε και εφηύρε ο Μελιές, καθώς και τη δημιουργία μιας μικρού μήκους ταινίας με ειδικά και οπτικά εφέ εμπνευσμένη από το έργο του. Η υλοποίηση αυτής της ταινίας έγινε με σύγχρονα μέσα και τεχνικές, αποσκοπώντας σε ένα αποτέλεσμα που φαίνεται αληθινό, αλλά δε μπορεί να συμβεί στη πραγματικότητα. Όλες οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία της ταινίας θα αναλυθούν σε βάθος.

Ένα stop motion animation που δημιουργήθηκε σε φωτοτράπεζα, εμπνευσμένο από το τραγούδι «Κεμάλ», γραμμένο το 1968 από τον Μάνο Χατζιδάκι σε στίχους Νίκου Γκάτσου. Το τραγούδι μιλά για έναν ήρωα, έναν προστάτη, έναν πρίγκιπα της Ανατολής, με το όνομα Κεμάλ. Το θάρρος, η ελπίδα και η ανδρεία του να αλλάξει τον κόσμο απεικονίζει την έλλειψη των ορίων. Μαζί με την αφέλεια, η σκληρή πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από έναν κόσμο που δεν αλλάζει ποτέ, τον οδηγούν στον θάνατο. Την εκτέλεση που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία ερμηνεύει ο Μάριος Φραγκούλης, από το δίσκο «Φεγγάρι Ερωτευμένο», 1999, Sony Music Entertainment Greece Α.Ε.