Η ταινία 12:12 μμ εξερευνά την αίσθηση του χρόνου μέσα στην απομόνωση της καραντίνας, όπου οι ώρες διαχέονται μέσα σε ανησυχίες, φόβους και παραμορφώσεις της καθημερινότητας. Ο δημιουργός τοποθετεί τον θεατή σε ένα μικρό, οικείο χώρο και χρησιμοποιεί απλά καθημερινά αντικείμενα όπως κούπα και τραπεζάκι για να γίνει το προσωπικό πεδίο μιας συλλογικής εμπειρίας. Η επανάληψη της ώρας 12:12 λειτουργεί ως σύμβολο στάσης και επανάληψης, μια στιγμή που μοιάζει ταυτόχρονα προσηλωμένη και αόριστη.

Εμπνευσμένη από τον γαλλικό ιμπρεσιονισμό του κινηματογράφου, η ταινία προτιμά την υποκειμενική αφήγηση αντί για την αυστηρή λογική σειρά των γεγονότων. Μέσω μαλακής εστίασης, υπέρθεσης εικόνων και ρυθμικών μοντάζ, το έργο αναπαριστά την ψυχική κατάσταση αντί να εξηγεί άμεσα τα αίτια της. Η επιλογή του ασπρόμαυρου πλαισίου εντείνει τις υφές, τα επίπεδα φωτός και σκιάς και φέρνει στο προσκήνιο την εσωτερική μορφή των χαρακτήρων και των αντικειμένων.

Σε τεχνικό επίπεδο, η ταινία λειτουργεί ως προπτυχιακή εργασία στο μάθημα της Ιστορίας και Θεωρίας του Κινηματογράφου υπό την επίβλεψη της Χάλκου Μαρίας και δημιουργεί με μικρά μέσα ισχυρές κινηματογραφικές εντυπώσεις. Η φωτογραφία, το μοντάζ και ο ηχητικός σχεδιασμός συνεργάζονται για να διαταράξουν τη συνηθισμένη αντίληψη του χρόνου, κάνοντας την εμπειρία έντονα αισθητική και συγχρόνως στοχαστική.