Τα λαγωνικά της αγάπης είναι μια περφόρμανς σε φορμά drag που λειτουργεί ως προσωπικό αρχείο και ως συναισθηματική χαρτογράφηση της παιδικής εποχής και των σχέσεων στην οικογένεια. Η περσόνα που σκηνοθετεί και ερμηνεύει ο Γιάννης Ανδρέου ανασύρει μνήμες από βίντεο των παιδικών χρόνων και φωτογραφίες των μητέρων φίλων του, και τις τοποθετεί πάνω στο σώμα και την κίνηση μέσα από προβολές λουλουδιών και νοσταλγικών εικόνων. Το αποτέλεσμα μοιάζει με οπτικό κολάζ όπου το παρελθόν και το τώρα επικοινωνούν, ενώ η στοχευμένη χρήση του μακιγιάζ και του ενδύματος μετατρέπει την προσωπική ιστορία σε σκηνική φιγούρα.

Σε τεχνικό επίπεδο το έργο συνδέεται άμεσα με την πρακτική της επιτέλεσης και του βίντεο. Η κάμερα επιλέγει κοντινά και μεσαία πλάνα για να καταγράψει την ευθραυστότητα της απόδοσης, ο φωτισμός και ο ήχος δημιουργούν μια συμπαγή ατμόσφαιρα και οι προβολές τοποθετούνται πάνω στο σώμα σαν δεύτερο δέρμα. Η επεξεργασία του υλικού και το μοντάζ ενσωματώνουν το αρχειακό υλικό σε στρώσεις, επιτρέποντας στην εικόνα να φλερτάρει με την αμφισημία ανάμεσα σε μνήμη και σκηνική μάσκα.

Ως έργο που προέκυψε στο πλαίσιο προπτυχιακού μαθήματος στην Τέχνη της Επιτέλεσης υπό την επίβλεψη της Χριστίνας Μητσάνη, φέρει την υπογραφή μιας μικρής ομάδας συνεργατών. Η κάμερα είναι της Σοφίας Λασιθιωτάκη, ο ήχος και ο φωτισμός της Μαρίνας Σατανάκη, το ενδυματολογικό της Μελίνας Σχινά, και το μακιγιάζ της Γωγώς Ανδρέου. Ο χώρος ονομάζεται Πολυτεχνο. Αυτή η συνεργασία ενδυναμώνει την ιδέα ότι η αναδρομή στην παιδική ηλικία και η αναπαράσταση της μητρότητας ως εργαζόμενης παρουσίας μπορούν να γίνουν σκηνικά, ανοιχτά και εύθραυστα ταυτόχρονα.