Στη μνήμη της Ευγενίας Πουλή ο εσωτερικός χώρος του σπιτιού γίνεται το πεδίο δράσης και έρευνας ενός σώματος που εκτελεί την επαναληπτική ρουτίνα του. Το έργο δημιουργήθηκε το 2020-2021 στο πλαίσιο του μαθήματος «Τέχνη της Επιτέλεσης» και υπό επίβλεψη της Χριστίνας Μητσάνη, και προτείνει ένα μινιμαλιστικό σκηνικό: στρώμα στρωμένο στο πάτωμα, μια λευκή κουβέρτα, μια καρέκλα, ένα μικρό τραπεζάκι με μπολ και παπούτσια που περιμένουν να δεθούν. Αυτά τα καθημερινά αντικείμενα λειτουργούν σαν σημάδια μνήμης και προσφοράς χρόνου, μικρά τελετουργικά εργαλεία που καθορίζουν τη δομή της ημέρας μέσα σε έναν περιορισμένο χώρο.

Ως έργο παραστατικών τεχνών, η performance επενδύει στον χρόνο της επανάληψης και στην προσεκτική καταμέτρηση κινήσεων. Η εκτελεστική πρακτική εστιάζει στη λεπτομέρεια των χειρονομιών, στη σχέση σώματος και αντικειμένου, στην υποδοχή και απόρριψη της πράξης από τον ίδιο τον εκτελεστή. Η απομόνωση από τον έξω κόσμο, τόσο υλική όσο και άυλη, γίνεται υπόβαθρο για την ανάδειξη ερωτημάτων για τη συνείδηση της πράξης: πόση επίγνωση κρατάει κανείς όταν επαναλαμβάνει; πώς οι κινήσεις συσσωρεύουν νόημα ή φθείρουν την εικόνα του εαυτού;

Τεχνικά, η δουλειά λειτουργεί μέσα από περιορισμένη σκηνογραφία, λιτή ηχητική παρουσία και ρυθμική δομή που θυμίζει ημερήσιο πρόγραμμα ή τελετουργία. Η κάμερα και το θεατρικό πλαίσιο υπηρετούν την εγγύτητα και την παρακολούθηση, ενώ η διάρκεια της πράξης μετατρέπει το οικείο σε ξένο και το αυτοματοποιημένο σε αντικείμενο παρατήρησης. Ως πειραματικό προπτυχιακό ερώτημα, η performance δεν δίνει τελικές απαντήσεις. Αντίθετα, οπτικοποιεί την ένταση ανάμεσα στην φθορά και την αναβάθμιση της σχέσης του υποκειμένου με τον εαυτό του και αφήνει τον θεατή να αντιληφθεί την ευθραυστότητα και την αντοχή που κρύβει η καθημερινότητα.