Το animation αυτό είναι μια σύντομη παρουσίαση στιγμών από τις ζωές των κατοίκων μιας πολυκατοικίας. Κεντρικό θέμα για την εξέλιξη της ιστορίας ήταν η αποτύπωση της εικόνας της κατοίκησης κάποιων ανθρώπων σε μια πολυκατοικία. Ένοικοι ενός κτηρίου, άνθρωποι που ζουν ο ένας δίπλα στον άλλον και συγχρόνως πολύ μακριά από τον άλλον. Μια κατάσταση η οποία επικρατεί σε όλες τις μεγαλουπόλεις όπου είναι πολύ έντονο το φαινόμενο της αποξένωσης μεταξύ των κατοίκων και πόσο μάλιστα στα κτήρια τα οποία ζουν, μου κέντρισε το ενδιαφέρον για την δημιουργία της ιστορίας αυτής.
Για να αφηγηθώ την ιστορία μου επιλέγω ως χώρο παρουσίασης των ηρώων τα παράθυρα των διαμερισμάτων.Τα παράθυρα ήταν πάντα ένα στοιχείο του σπιτιού, εκτός από την πόρτα, το οποίο συνέδεε τον έξω περιβάλοντα χώρο με τον μέσα. Επίσης, ο ρόλος τους τα παλαιότερα χρόνια, ήταν για να επικοινωνούν οι κάτοικοι μεταξύ τους, όπως και πολλές φορές χρησιμοποιούνταν για την άντληση ” κουτσομπολιών” μεταξύ των γειτόνων. Τα τελευταία χρόνια οι συνήθειες αυτές δεν είναι τόσο έντονες όσο παλιά, αλλά διατηρούνται ακόμα σε κάποιες μικρές περιοχές όπως και στα νησιά.

Το animation δημιουργήθηκε στα πλαίσια του μαθήματος ψηφιακή αφήγηση. Πρόκειται για την ιστορία ενός πίνακα μια γυναίκας, πως ένα αντικείμενο θαυμασμού αιχμαλωτίζει τους θεατές, ζωντανεύει και γίνεται από αξιοθέατο κάτι αξιοπερίεργο.

Στην εικόνα του σώματος ενυπάρχει κάθε έκφραση του υποκειμένου δηλώνοντας την έλλειψη του είναι, την οποία προσπαθεί να καλύψει η επιθυμία.

Έκλεισα τα μάτια και ακούγοντας έναν ήχο άρχισαν οι εικόνες να μου κατακλύζουν το μυαλό. Μετά από πολλές αποτυπώσεις των εικόνων σε σχέδια επέλεξα αυτήν την αφήγηση.
Επέλεξα να τονίσω τον στροβιλισμό που ένιωθα.
Ήταν ένας αυθόρμητος τρόπος να καταγράψω όσα βίωσα.

Ο κάθε άνθρωπος μέσα από τα δικά του αισθητηριακά όργανα βιώνει την ατμόσφαιρα κάθε συνθήκης. Όλα εξαρτώνται από τον ίδιο τον εαυτό, το εσωτερικό, το μυαλό, τον τρόπο αντίληψης, δράσης, την οπτική.
Έτσι, και οι δικές μου εικόνες, αυτές που γεννήθηκαν από το μυαλό μου προς το μυαλό μου.
Ίσως είναι παράνοια του μυαλού και μπορεί κανείς να το αποδημήσει.
Αυτό είναι το πιο δύσκολο,
η αποδόμηση ατμοσφαιρών - εμπειριών - μνήμων που εμπεριέχουν συναίσθημα.
Γιατί οι συναισθηματικές παράνοιες σαν σκιές τρέφονται από την επανάληψη και την επιμονή.
Χορεύουν σαν ερινύες του μυαλού και
το σώμα φτάνει να είναι παρατηρητής εξοβελισμένος.

Η performance Finem πραγματεύεται το χειροκρότημα ως μετασχηματιστική πράξη. Στόχο της δράσης αποτελεί η αποδόμηση του χειροκροτήματος, ως κοινωνική έκφραση θαυμασμού και αναγνώρισης.

Ταινία εμψύχωσης μικρού μήκους.

Το θέμα της πτυχιακής εργασίας της Χάρις Μυρσιλίδη αφορά στην μεταφορά λογοτεχνικού κειμένου σε εικόνα. Τα αποσπάσματα των κειμένων που επιλέχτηκαν αποτελούν ιστορίες από τα παραμύθια των αδερφών Γκρίμ και συνδετικός κρίκος είναι το μοτίβο της μεταμόρφωσης. Η παρουσίαση του πρακτικού μέρους της πτυχιακής εργασίας αφορά εγκατάσταση με γλυπτά από πηλό, ηχητική επένδυση και φωτισμό .Ο γλυπτικός χώρος διαμορφώνεται από την Χάρις Μυρσιλίδη φοιτήτρια του τμήματος Τεχνών Ήχου και Εικόνας και ο ήχος από τον συνθέτη Ιωάννη Κονσολάκη.

Το έργο αποτελεί ένα Video art με στοιχεία performance και εικαστικής εγκατάστασης στο δημόσιο χώρο.

Μικρού μήκους ντοκιμαντέρ, βασισμένο στον Κινηματογράφο της Παρατήρησης. Μια προσωπογραφία του επιστάτη του Βρετανικού Νεκροταφείου της Κέρκυρας , κ. Γιώργο Ψάιλα. Παρουσιάζεται η καθημερινή ζωή του επιστάτη, αναφέρονται και σχολιάζονται από τον ίδιο οι σημαντικότερες στιγμές της ζωής του καθώς και οι προβληματισμοί του για τη ζωή και το θάνατο.