Η ταινία ΚΕΜΑΛ είναι μια μικρού μήκους αφήγηση σε stop motion που δημιουργήθηκε πάνω σε φωτοτράπεζα, όπου το φως και τα υλικά συναρμολογούνται καρέ καρέ για να γεννήσουν εικόνες φορτωμένες με μνήμη και συμβολισμό. Μια προφίλ σιλουέτα γίνεται θεματική πύλη: στο εσωτερικό της αποκαλύπτονται μινάρια, θολωτές κατασκευές και αποσπασματικές φιγούρες, όλα σχεδιασμένα με απαλές τονικές μεταβάσεις και λεπτή υφή που οφείλεται στην άμεση φωτογράφιση αντικειμένων πάνω σε φωτιζόμενη επιφάνεια. Το βαθύ κόκκινο φόντο και τα σκοτεινά φυλλώματα δημιουργούν σκηνικά επίπεδα και μια σχεδόν θεατρική αίσθηση, ενώ ένα σκοτεινό, σχεδόν ζωώδες σχήμα στον πρόσωπο προσθέτει στοιχείο απειλής και απρόβλεπτης σκληρότητας.

Η ηχητική καρδιά της ταινίας είναι το τραγούδι Κεμάλ του Μάνου Χατζιδάκι με στίχους του Νίκου Γκάτσου, όπως ερμηνεύεται από τον Μάριο Φραγκούλη. Η κινηματογραφική συναρμογή ήχου και εικόνας δουλεύει ως ένας αφηγηματικός παλμός: το ρυθμικό frame rate και οι μικρές ατέλειες του stop motion προσδίδουν ανθρώπινη ευθραυστότητα στην κίνηση, ενώ το μοντάζ επιλέγει παύσεις και επαναλήψεις για να υπογραμμίσει την ελπίδα, την αφέλεια και την τραγική κατάληξη του ήρωα. Τεχνικά, η ταινία χρησιμοποιεί προσεκτικό φωτισμό της φωτοτράπεζας, πολυεπίπεδα διαφανή στρώματα για να πετύχει βάθος και παραλλακτικά στοιχεία κίνησης ώστε να δημιουργηθεί η αίσθηση παραλλαξότητας χωρίς ψηφιακή προσομοίωση.

Ως πρωτοετής εργαστηριακή εργασία στο μάθημα Παραγωγή και Μεταπαραγωγή Ταινιών Κινουμένων Σχεδίων, η ταινία υπογράφεται από την Αναστασία Μάνου και επιβλέπεται από τις Μ. Κρίγκα και Κ. Τηλιγάδη. Η επιλογή της ηχητικής εκτέλεσης από το άλμπουμ Φεγγάρι Ερωτευμένο του 1999 λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στην προσωπική ανάγνωση του δημιουργού και στην ιστορική συνθήκη του τραγουδιού, γραμμένο από τον Χατζιδάκι κατά την παραμονή του στη Νέα Υόρκη το 1968. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που συνδυάζει χειροποίητη υλικότητα και ποιητική μουσικότητα, μια μικρή τελετή για την ιδανική φιγούρα που αντιμετωπίζει έναν αμετάβλητο κόσμο.